July 2012
37 posts
เพราะเราไม่ใช่ผู้เฝ้ามอง
การดูหนังบางครั้งมันทำให้เราอยากเหวี่ยงชีวิตราบเรียบลงไปในหุบเหว
เผชิญหน้าในสถานการณ์เดียวกับตัวละครตัวหนึ่งในนั้น
อยากเจ็บ… ลึก
ซึมเศร้า
เหงา
บาดเจ็บ
หวังว่าเมื่อเราได้ลิ้มความขื่นกลืนความหวานลงคอไปแล้ว
เรายังสามารถหันกลับมาเห็นความงามของชีวิตได้ในตอนจบนั้น…
แต่ในขณะที่ยังฟุ้งฝันไม่จบ
เรากลับพบรสขมในปาก
เวลาที่ชีวิตจริงซึมซาบความระทมกลับไม่รื่นรมย์เหมือนยามละเลียดชมชีวิตของตัวละครเหล่านั้น
มัดกล้ามเนื้อที่บีบรัดบนบ่า
จนถึงความเครียดเกร็งในช่องท้อง
เหล่านี้ไม่ใช่การแสดง
แต่เหตุใดเราจึงไม่อาจเห็นความงามในชีวิตตน
อาจเพราะเราคือผู้ผจญ
หันหน้าเข้าหาชะตากรรมที่ตนเองไม่อาจหลุดพ้น
แทนที่จะสวมบทคนเฝ้ามอง
ที่เห็นความงามในชีวิตผู้อื่นอยู่เสมอ
